Verwachtingen

Was ik schijnheilig? Er werd mij gevraagd naar verwachtingen en gaf een onverwacht antwoord. ‘Nee.’

De dominee die over homoseksualiteit preekte in Ommen, laat mij een aantal mails zien die hij als reactie heeft gekregen. De één is zo blij dat hij uit de kast kan komen in de gemeente waar hij van houdt, in de kerk waar hij zich veilig voelt. De ander is bang dat zijn eigen zoon stiekem homo is en vindt het belachelijk dat een dominee hier openlijk over preekt. Straks moet hij uitleggen hoe zijn eigen zoon ’zo’ kan zijn. Misschien komt het wel door hem, heeft hij als vader gefaald. Ik snap hoe angst regeert, maar probeer er niet naar te leven. Ik ben trots dat Han Wilmink te gast is in ons tv-programma, omdat hij alle mensen een kans geeft op geluk en ware liefde. Ik vraag de dominee of hij niet bang is zijn baantje daar in Ommen te verliezen. Een brede lach verschijnt op zijn gezicht. ‘Respect voor de medemens en liefde in je hart voor elkaar, daar draait het toch om?’  Deze dominee preekt de preek die ik snap en graag horen wil.

Ik heb zeker verwachingen.

Mijn chef zei dat het misschien een test was om te kijken hoe ik zou reageren. De loopbaantest die ik begin dit jaar heb ondergaan. Een psychologisch gesprek, waarin ik enorm met mezelf werd geconfronteerd. Ik was het alweer vergeten dat ik zo het jaar begonnen was, ik denk verdrongen. Want ik vond het moeilijk. Over het algemeen word ik betiteld als zeer eerlijk. Maar als ik dan niet eerlijk ben… dat past niet bij mij. Mensen die mij kennen, herkennen het ook. Ik word rood, mijn bloed begint te kolken, mijn haren gaan rechtop staan. Het was een test die te dichtbij kwam. Net als de vraag over mijn verwachtingen. Ik denk dat mijn baas gelijk heeft.

Tuurlijk heb ik verwachtingen, die heeft ieder mens.  Net als wensen.

Als ik mijn werk leuk en uitdagend blijf vinden, dan blijf ik tot ik 67 ben bij RTV Oost. Maar ja, wat weet je in deze tijd nou nog zeker? Blijft mijn baan wel leuk en uitdagend? We moeten bezuinigen, net als alle andere bedrijven. Ik verwacht dat ik goed genoeg blijf in mijn werk om te mogen blijven. Dat hoop ik.

En ik verwacht heel veel. Zonder twijfel. Soms moet je gewoon geduld hebben. De wind je laten dragen, je laten meevoeren met de golven. Dan zie je vanzelf wel waar je uitkomt. En misschien staat er dan opeens iemand voor je neus die je leven wilt vullen met hoop die alle verwachting te boven gaat.

Weg

Na jaren positief vechten. Na miljoenen glimlachen die de pijn moest bestrijden. Na honderden liefdevolle knuffels als afscheid. Jij was altijd klaar om te leven. Tot je laatste moment.

Je raakte met je eerste lach direct mijn hart. Alsof een lichte pijl met duizend bloemen in mijn ziel ontkiemden. Warmte is het juiste woord. Je was eerlijk, aanwezig, had oog en oor voor anderen en maakte iedereen deelgenoot van jouw houden van.

Ik heb je niet goed gekend. Maar jouw geweldige cadeau aan mij en aan vele anderen is een boodschap die ik naleef en zal doorgeven. Ik zal leven alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik zal de liefde verklaren aan die ene die ik nog niet goed ken. Ik zal vriendelijk zijn tegen degene om wie ik geef. Ik zal geven aan die het nodig heeft en ontvangen omdat de ander ook graag geeft. Ik zal streng zijn om de ander te behoeden. Ik zal makkelijk zijn omdat het kan. Ik zal leren van wijsheden en de dommen motiveren om te denken aan de ander in plaats van zichzelf. Ik zal angst in de ogen te kijken en ik zal mezelf hardop vergeven, zodat iedereen het hoort en ziet dat het niet dom is om van fouten te leren.

Ik beloof. Ik leef. Net als jij, voor altijd, diep in mijn hart.

Bachata

Zijn hand nodigt mijn lichaam uit om met hem te dansen en als in een droom verdwijn ik in zijn mooie donkere ogen. De muziek is warm, langzaam en zwoel. Ook al heeft hij de leiding, ik druk mijn borst tegen hem aan om aan te geven dat deze heer een tikje verder mag gaan. Samen schuifelen we als een stel verlegen maar ondeugende pubers op een vierkante meter dansvloer. De wereld om ons heen verdwijnt. We zien de andere mensen niet meer. Bachata.

‘The dance of love…’ Drie jaar geleden fluisterde  een kleine chinees dat in mijn rechteroor. Hij merkte dat ik schrok; alsof hij me een huwelijksaanzoek had gedaan voordat we elkaars namen wisten. Ik had nog nooit de bachata gedanst en ik hield minstens veertig centimeter afstand. Geen buik aan buik, laat staan rakende wangen. Nu drie jaar later snap ik de dans. Met de mannen die je niet kent of die je niet in je buurt wilt hebben, dans je op afstand. Met drie vrienden dans je hem borst tegen borst. Omdat knuffelen gewoon fijn is en je elkaar vertrouwt. En alleen die ene man, die mij zo kan raken, die man die met zijn hele lichaam de muziek ademt en zachtjes in mijn oor meezingt, hij mag mij vastpakken alsof ik van hem ben. Alsof hij met mij de liefde bedanst. Drie minuten doen we mee met de muziek. Onze lichamen raken elkaar op iedere plek. Mijn hele lijf reageert. Kippenvel, rillingen over mijn rug als hij mijn armen om zijn nek drappeert. Dan mag ik echt dichtbij komen en bij hem doe ik dat graag.

Hij is een gentleman. Nooit zou hij iets doen waar ik geen toestemming voor heb gegeven. Ik moet hem duidelijk maken dat hij mag, zonder als een slet over te komen. Maar nooit gaat hij over die lijn. Moeilijk. Want ook ik durf niet. Terwijl hij zo dichtbij me danst. Hij snapt mijn grappen, ik moet ook lachen als hij breeduit grijnst. Maar als hij me langer aankijkt, kijk ik weg. Verlegen. Anders smelt ik ter plekke en weet ik echt niet wat ik moet doen. Maar het is wel raar. Jauke is niet verlegen. Toch?

Bij alle mannen bedank je na een dans. Je maakt nog kort een praatje of je gaat gelijk door naar de volgende man. Behalve bij hem. Als hij mijn hand vasthoudt en me nog een dans vraagt, mij weer laat verdwijnen in zijn armen en ik onze lichamen tegen elkaar aan voel, krijg ik een brede grijns op mijn gezicht en maakt mijn hart een huppeltje. Hij is de enige waar ik naar luister en waarvan ik dat vrolijk pik. Ik ben in zijn macht.

Babemagnet Papa

En daar is hij weer. De papa schuift zijn fiets voor mij. Dikke muts op, warme handschoenen aan en de lange sjaal swiept langs zijn snel bewegende lichaam heen en weer. Zo hoort dat bij papa’s. Zoals vroeger papa’s een pijp hadden. Maar dat mag niet meer. Heel soms pak ik een oud tabaksblik, draai het open en snuif de heerlijke lucht op. Snel weer dicht, want stel je voor dat de geur voor altijd verdwijnt.  Dat was voor mij de geur van mijn papa. En hij had ook altijd te lange sjaals om. Deze fietsende papa is geen grote man. Maar toch is zijn rug breed genoeg voor zijn zoontje om achter te schuilen, zich te verstoppen voor al het gevaar dat papa moet ontwijken om zijn zoon veilig over dit drukke fietspad te krijgen. Wat een babemagnet… die papa.

Mama houdt van breien denk ik. Het kereltje heeft in hetzelfde patroon een dikke muts, warme handschoenen en een iets minder lang swiepend sjaaltje om. Het vriest. Het is vast de eerste keer dat papa met zoonlief in deze kou naar de kinderopvang rijdt. Af en toe kijkt papa om. Hij checkt of zijn zoon het niet te koud krijgt, maar die zit lekker om zich heen te koekeloeren. De kou deert hem niet. Dan betrap ik mezelf op ‘invullen’. Het kan ook heel anders zijn. Oma kan ook van breien houden. En misschien is mama astronaute en zit zij nu in een baan om de aarde met André. Dan hebben ze wel een behoorlijke LAT-relatie. Of is deze papa een vrijgezel, die alles alleen moet doen omdat mama van de aardbodem lijkt verdwenen? Of neemt hij heel bewust de kleine mee naar de supermarkt om daar de vele vrouwenhoofden te laten draaien? Iedere papa leert snel dat de baby een enorme babemagnet is. ‘Aaahhhh, mag jij gezellig met papa mee?’ De blonde stoot bukt naar voren, haar decollete volledig is zicht en hij heeft weer even een pleziertje waar hij bij zijn uitgelubberde zeurvrouw niet aan moet denken! Kort praatje maken, hoofd een tikkie scheef en een knipoog speciaal voor haar. Zo eenvoudig. Werkt nog beter dan een puppie van een belachelijk zacht en wollig ras. Misschien hebben papa en mama wel een open relatie. Kan hij met kind een mooie dame versieren en vervolgens kind bij mama droppen om eens flink van vreemde bil te gaan. Of wat ook nog kan; er zijn twee papa’s! Hij is homoseksueel, heeft hij zijn zaad afgestaan aan een ‘vriendin’ die wel draagmoeder wilde zijn. En heeft vriendlief de breinaalden ter hand genomen. Neh, dat laten we toch gewoon bij oma liggen. Het blijft mijn eigen rare fantasie natuurlijk.

Papa slaat af en kijkt geen seconde naar mij. Ik heb ook een muts op, dikke handschoenen en ik denk dat alleen aan de stang van mijn fiets te herkennen is dat ik uberhaupt een meisje ben. Papa’s versieren was voor mij geen hobby. Maar ja, ik word dit jaar 36. En iemand stelde mij de vraag: ‘Denk je echt dat het eenvoudig is om een vrijgezelle man te vinden zonder kinderen dan?’ Tja, ze zijn zeldzaam. En als ze geen ex hebben zijn de meeste een tikkeltje raar. Of zelfs heel erg raar. Wonen nog bij moeder, houden alleen van hun computer, hebben hobby’s als op begraafplaatsen zoeken naar metalen in de grond… die dan ook opgegraven moeten worden… goed punt. Dus misschien moet ik toch mijn zoekveld verbreden en eens goed onderzoek gaan doen naar de mogelijkheden om te daten met een papa. Hoef ik ze zelf niet te baren, maakt het ook niet uit dat mijn eitjes op raken, is de kans groot dat ik een deeltijd nepmoeder kan zijn en dus ook mijn eigen ding gewoon kan blijven doen. En als het allemaal heel erg tegenvalt, ben ik er gewoon niet tijdens de kinderweekenden…. best leuke voordelen. Hoef ik nu alleen maar in de supermarkt overenthousiast te doen over het kleine kereltje om de grote kerel te versieren. Goed plan.

Opperdepop

Geachte boeven. Ik wil u waarschuwen voor het volgende. Het is momenteel niet de moeite waard om mijn pinpas te skimmen. 0,38 cent. Zoveel geld prijkt er op mijn rekening. Vriendelijke gratis groeten, Jauke. Dit briefje had ik bij de pinautomaat kunnen ophangen vandaag. Dus ik naar de bank, want blijkbaar mag ik niet rood staan. Dat heb ik nooit aangevraagd. Dit betekent dus dat ik in 35 jaar nog nooit rood heb gestaan. Wist ik niet. Best knap van mijzelf, vind ik. Maar dat is dus niet zo eenvoudig geregeld! ‘Nee mevrouw, u wordt eerst doorgelicht en over een week wordt het door Leeuwarden hopelijk voor u goedgekeurd. Dan kunt u weer geld opnemen.’ Slik. Dus ik moet het doen met het geld dat in mijn portemonnee zit. Dat is niet veel. Nou, maar hopen dat ik genoeg vlees en groenten heb ingeslagen om het tenminste de komende week uit te zingen. Want volgende week komt mijn hyptheekaftrek weer binnen. Moet ik het wel gelijk pinnen zodat de automatische rekeningen er niet vanaf getrokken worden. Want stel je voor dat de opperhoofdbank vind dat ik niet rood mag staan… Jemig. Hoe doet arm Nederland dit? Ik heb altijd voldoende geld om eenvoudig rond te komen gehad. Ja, als student zat ik wel eens krap. Toen ik stage liep was ik letterlijk van zes uur ‘s morgens tot zeven uur ‘s avonds onder de pannen en had ik geen puf meer voor een bijbaantje. Dus dat half jaar heb ik van mijn ouders geleend. Maar ik ben heel erg van het sparen en dan pas uitgeven. Nooit andersom. Iets wat mijn moeder mij goed heeft geleerd, gelukkig. ‘Hebt u een creditcard mevrouw?’ vraagt de bankmeneer. ‘Want dan kunt u daarmee geld opnemen.’ Tja, maar dan moet ik wel de pincode weten…En ik heb GEEN idee, want ik pin nooit met mijn creditcard. Dit wordt een interessante week.

Ik weet wel hoe het komt. Het is allemaal eenvoudig te herleiden. En het komt ook wel goed. Het lijkt me zelfs een leuke uitdaging. Voor een week dan, hopelijk niet langer. Ik heb een volle diepvries, een voorraad potjes met groenten, mijn broer heeft nog wel oud brood voor me en bovendien ben ik net als miljoenen andere mensen heel druk met afvallen. Dus niet eten is de komende weken toch al mijn ding. Ik kan ook de natuur nadoen. Moet ik wel goed verzinnen welk dier ik kies… Koralen gooien hun darmen over andere koralen. Degene die het snelst verteert, wint. Bah. En garnalen maken de bek van vissen schoon. Ook al wordt de garnaal normaal door de vis gegeten. Het is een wederdienst, niet verslonden te worden. Misschien moet ik wederdiensten verzinnen, zodat ik bij vrienden kan aanschuiven als mijn voorraad voedsel op is. Mijn kat voert zich al bij de buren en gluurt voor het toetje naar de vissen in de vijver. Niet dat hij ze eet…(even een geruststelling voor de buurjongen die altijd goed oplet of mijn kat echt alleen maar kijkt naar zijn vissen.) Maar na het eten van een sappige muis in plaats van zijn vaste natvoer zijn de darmluchten van de kat niet voor de poes…

Ik deel altijd alles graag met mijn collega’s. En zij met mij. Behalve het eten, dat is op een vrouwenredactie heilig. Tenzij iemand bang is om dik te worden van iets uit eigen keuken. Dan ligt het voor alle andere dames te kust en te keur, uitgestald op de redactie. Eén van de dames riep: ‘Voedselbank!’ Ja ja, ze zien me aankomen. ‘U werkt toch voor de televisie? Dan hebt u toch een goede baan en een fijn salaris? Ow, u hebt uw geld er doorheen gejast door op vakantie te gaan en een nieuwe auto te kopen? Nee, helaas, in dat geval hebben we geen voedselpakket voor u.’ Tenminste, dat zou ik letterlijk hardop tegen mij zeggen als ik daar bij de kassa zou staan.

Toch denk ik net als veel mensen om mij heen; ’Wat nou als de recessie dit jaar inderdaad echt toeslaat? Waarop ga ik dan besparen?’ Mijn tandartsverzekering. Kan. Vaker fietsen en de auto laten staan. Gezond. Niet meer uit eten. Goed idee, ik weet alleen niet wat mijn vriendinnen daarvan vinden. Gratis uitjes zoeken, zoals die mevrouw in New York een jaar lang heeft gedaan. Leuk. Zij heeft er een boek over geschreven en heeft daarmee weer geld verdiend. Is een mooie win-win-situatie. De recessie. Iedereen heeft het erover, maar ik heb het nog nooit gemerkt. Ik weet niet hoe het voelt om echt geen geld te hebben. Normaal ben ik daar te verantwoordelijk voor. Tot vandaag.

p.s. Als ik te marger word, wil iemand mij dan bijvoeden? Het liefst een knappe man die goed en gezond kan koken…

Fireworks

In mijn kast staat een rij oude agenda’s. Nog een paar uur en dan belandt ook dit rode, met-plakband-bij-elkaar-gehouden-dagenoverzicht in die kast. Vorig jaar heb ik besloten een psychologie-agenda aan te schaffen. Was 2010 minder leuk of was dat omdat er zoveel leuke ‘vertel-eens-over-jezelf’ lijstjes in staan? Ik moest mijn energieslurpers en mijn energiegevers invullen. Zeurpieten, daar kan ik niet tegen. Mensen die niet doen wat ze willen en boos zijn op de wereld omdat ze het zelf niet doen.  Die mensen heb ik vermeden dit jaar. Klopt! En energiegevers zijn mijn leuke danspartners, het filmen voor TV Oost, mijn lieve familie en natuurlijk misschien wel het belangrijkste, vriendinnen. Daar heb ik er inmiddels steeds meer van. Dat is zo fijn. Het gaat dieper, eerlijker en alle momenten met mijn vriendinnen zijn bijzonder. Ook al liggen we in oude kleren uitgepuft op een bank, praten we uren over die lieve man die ons eigen leven onmogelijk maakt, dansen we de hele nacht of reizen we af naar de andere kant van de wereld. Zij hebben mijn 2011 geweldig gemaakt.

Ik blader door mijn oude agenda. Eens kijken wat ik eigenlijk allemaal heb gedaan het afgelopen jaar. Oud en nieuw gevierd in Zweden, samen met twee broers en hun gezin. Dat was mooi. Vooral omdat mijn ene broer in Amerika woont en ik zo de kans had om een hele week met hem op te trekken. Het lijkt alweer veel te lang geleden. En ik was in het begin van het jaar weer aan het internetdaten. Totdat mijn oog viel op die mooie grote man op een feestje van vrienden. ‘Je bent echt een popje naast hem, Jauk.’ zei mijn vriendin. Ik glunderde en was straalverliefd. Helaas vloog die roze wolk over en ontdekte ik dat we niet bij elkaar pasten. Maar het was een fijne ervaring om hem te leren kennen en hij heeft een plekje in mijn hart, voor altijd.

Ik heb ook leuke uitjes gehad zeg. Skunk Anansie met een lief vriendinnetje. Zwart Cross met de grote man. High Tea met vriendinnen. Foute kelderfeestjes. Helligen Henrik met collega’s. Jazzfestival, Racoon en Proef Eet in Enschede zomaar gratis op het plein. Er is een nieuw eetclubje ontstaan en de buren hebben een eerste buurtbqq gehouden. En natuurlijk altijd weer de saus op het leven, salsa! Ik heb zoveel salsa gedanst en dat blijft het leukste wat er is.

Er zijn een paar kinderen geboren en helaas ook een paar mensen dood gegaan. Ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt dat het leven bij andere mensen heel naar kan zijn en ik besef me steeds meer hoeveel geluk ik heb met mijn veilige en toch avontuurlijke leven. Dankzij de opvoeding en de kansen die ik kreeg van mijn ouders, mijn vrijgezellenleven en mijn gezondheid heb ik nu het lef om gewoon te zeggen: ‘Ok, doe ik.’ zonder me te laten afschrikken voor alle onmogelijkheden of onkunde die erbij horen.

De wandelreis naar Madeira. Waar ik helemaal alleen het stilste plekje heb gevonden en waar de tijd leek stil te staan. Waar ik mijn gedachten op een rijtje kon zetten en mijn doelen helder kreeg. En waar ik ontdekte dat zweven als een vogel misselijkmakend is voor Jauke. Nieuw Zeeland deden we alsof het zomaar een programma was. Het was weer één van de reizen van mijn leven. En het zwemmen met dolfijnen, de gletscherwandeling, het kayakken in Milford Sound… dat was fantastisch. Truckers zijn gewoon mensen, dat heb ik ook ontdekt. Ik mocht zelf rijden in de veel te grote vrachtwagen van Harry, wat heel stoer voelde. En dan al die salsafeestjes die in mijn agenda staan. Sjonge jonge, ik lijk wel verslaafd. Nog geen week geleden concludeerde ook de rustige lange man, die alleen maar glimlacht als hij met mij danst, dat ik gewoon gek ben. Ja, gek op salsa! En ik heb iets overwonnen.  Eindelijk ben ik een keer zo aangeschoten geweest dat ik pas hoorde wat ik zei, toen ik het allang had gezegd. Grappig was dat.

In mijn 2012 agenda staan al een paar mooie beloftes. Een klein kindje in onze meidenclub. Dat is heel bijzonder. Iets minder bijzonder, maar wel hoognodig: een overkapping voor over mijn vlonder. Dat wordt een gezellig hoekje waar ik wil kunnen chillen, ook al regent het. Een serie van 8 afleveringen over mensen die in het mooiste land van de wereld wonen. Die begint eind februari en gaat veel tranen opleveren. Sinterkerstdobbel wat we ieder jaar tussen januari en maart vieren, maar daarom niet minder leuk is. Een nieuwe sportpas voor de sportschool om de hoek, waar ik weer ga kicken en rammen, naast de salsaavonden. Hopelijk een paar mooie programma’s die de kijkers en mij kippenvel bezorgen. En heel veel knuffels met de kat en misschien wel weer een mooie man. You never know.

Ik hou niet van vuurwerk. Maar in Nieuw Zeeland kreeg ik het heel warm van binnen toen ik de pijlen precies op de maat van dit nummer de lucht in zag schieten. http://www.youtube.com/watch?v=QGJuMBdaqIw&ob=av3e                                                We beginnen weer een jaar opnieuw, alsof we een plastic zakje zijn dat door de wind wordt opgepikt en zweeft naar het nieuwe leven. Zo zingt Katy Perry het. Laat 2012 voor je KNALLEN!!!

Geloof

Kerst gaat over geloof in het goede, geloof in warmte en liefde. En dat is fijn, als je er in durft te geloven. Ik ben vandaag naief genoemd. En misschien ben ik dat ook. Want ik wil geloven dat vriendschap kan, zelfs als het moeilijk is. De ander doet niet moeilijk om mij weg te stoten, maar omdat die niet durft te geloven. Het eten was lekker, het gezelschap goed en ik ben blij dat ik mensen die ik niet ken toch een kans geef. Egoisten zijn volgens mij mensen die bang zijn. Waarvoor weet ik niet precies. Misschien bang om alleen te zijn, bang dat de ander het altijd beter heeft, het lijkt me in ieder geval angstig om een pure egoist te zijn. Natuurlijk moet je voor jezelf op komen op het moment dat je het gevoel hebt dat je genaaid wordt. En als iemand misbruik van je maakt, mag je ook zeker aan de noodrem trekken. Grensen stellen en zeggen ‘tot hier en niet verder’. Maar is dat egoistisch of gewoon slim?

Hoe kan het dat er mensen met Kerst alleen zijn, terwijl ze dat niet willen zijn? Ik zei het vanmorgen nog tegen mezelf in de spiegel. ‘Als je niet alleen wilt zijn, zoek je anderen op.’ Maar wat als je dat niet durft? Bang dat je wordt afgewezen? ‘Tja, we hebben de tafel vol zitten…’ Of ‘Nee, je past niet bij de rest van de groep…’ En je nodigt jezelf niet uit? Misschien denkt de ander ook dat jij hem niet aardig vindt. Of dat je heel druk bent met andere vrienden want je hebt zo’n grote sociale kring! Is die gedachte wel eens in je op gekomen? Het is niet egoistisch om jezelf uit te nodigen, zeker niet bij vrienden. Maar ja, wanneer is iemand een vriend? Als het wordt uitgesproken? Of voel je dat aan? Ik ben al twee weken terug van mijn verre reis, maar heb nog geen berichtje naar mijn goede vriend gestuurd. En facebook heeft hij niet. Hoe moet hij dan weten dat ik al terug ben? Moet hij dat kunnen ruiken? Had hij dat in zijn agenda moeten zetten? Of moet ik hem uitnodigen voor koffie, zodat hij weet dat ik er weer ben? Dat laatste lijkt me logisch. Morgen stuur ik hem een berichtje.

Afspraken kom je na, als je om de ander geeft. En lukt dat niet, dan moet je eerlijk zijn. Waarom je je afspraak niet kunt nakomen. Omdat je bang bent gekwetst te worden of omdat je te lui was om op tijd te komen. Want vrienden zijn eerlijk en open naar elkaar. Je gelooft in elkaar, tenzij je het gevoel hebt dat de ander je gebruikt. Je vertrouwt elkaar en je doet moeite om elkaars situatie te begrijpen. Soms is dat ingewikkeld, want je moet even in de schoenen van de ander gaan staan en daarbij niet aan jezelf denken. Maar als het lukt, zul je zien dat het geloof in vriendschap, warmte en liefde alleen maar wordt versterkt.